La mujer escribe y eso es lo que importa










4 de febrero de 2013

Zhivka Baltadzhieva, 2 poemas 2


Fotografía de Trond Andersen



DIVINA COMEDIA 

Cada vez más conectados, pululando
entre nuestras heridas
y las que asestamos nosotros.

Cada vez más conectados y más ocupados
en que nos toque nadie,
y menos con la mirada.

Cada vez más conectados, más
hacia las hormigas. ¿Hacia dónde excavamos
en el universo plano?

Invisibles 
y (¿acaso?) inexistentes
multimillones de perdidos.

¿En la ciudad?
¿En el campo?
¿En el cielo?

¿Infierno?

No me encuentro en mí misma.



БОЖЕСТВЕНА КОМЕДИЯ

Все по-свързани, пърхащи
над собствените си рани
и тези, които сами нанасяме.

Все по-свързани и загрижени
някой да не ни докосне,
най-вече с поглед.

Все по-свързани, все по
към мравките. Накъде ли дълбаем
в тази плоска Вселена?

Незабелижими 
и [нима] несъществуващи
многомилиони залутани.

В града?
В природата?
В небесата?

Ад?

В самата себе си не се намирам.



Fotografía de Marco Soellner  (Lazio, Italia , 2008)


Preparar nuestro equipaje,


las maletas, los sombreros, los visados,

desearnos muy buenas noches, irnos, ir a otro cuarto,
otro barrio y otra ciudad, distante,
bajo otro sol, otra galaxia y otro tiempo,
otra intemperie,
cúmulo de estrellas diferente, otro sinfín,
paralelo o simplemente interior.

Ya estamos agotados. De palabras.

Del silencio, que se nos echa,
de lo dispuesta que está, y desde siempre,
a caer la noche.
Del verano siempre somnoliento. Y qué lento es
el consciente
que en su mirada envuelve todo.

Y qué rápido

este instante ya agarra su maleta
y jamás vuelve.

Y se queda alguien o algo

solo. A amarle. A amarle para siempre.

Mientras, hasta la eternidad no es eterna.




Да си вземем шапките,

да кажем лека нощ,
да идем в друга стая,
в друго някое предградие,
в друг град,
във друга слънчева система,
в друго измерение
и друго време,

Изтощени сме. От приказки.
И от мълчанието, станало ни същност.
От охотата, с която дълга нощ се спуща.
Колко сънно лято е. Съзнанието
колко бавно времето обгръща.

Колко бързо
тоя миг си взема шапката
и никога не се завръща.

А остава някой сам
да го обича дълго още.

Докато, дори и вечността не трае вечно.






Zhivka Baltadzhieva (Sofia, Bulgaria, 1947) 
Vive en Madrid
de Fuga a lo real, Editorial Amargord, edición bilingüe
Prólogo de Ángel Guinda
Traducción de la autora
para leer MÁS

10 comentarios:

David Mariné dijo...

qué buenos poemas. Divina comedia me atrapa fuerte, tanto, que tampoco me permite encontrarme.
un abrazo Emma.

Isabel dijo...

GRACIAS, GRACIAS POR DARME A CONOCER SUS POEMAS.

ABRAZO

Vera Eikon dijo...

Somos desencuentros...

Arnaudeguerau dijo...

Que gran descubrimiento, gracias Emma ! ( y Zhivka, claro )

Myriam dijo...

"No hay más que palabras definitivas. No hay otras palabras. Tengo una fiebre de buscador de oro para encontrar esa palabra: el diamante de una obrera. (Violette Leduc, de "La locura ante todo")"

En Zhivka la hemos encontrado, en su palabra se esconde un diamante que clama por ser descubierto y dar su brillo al mundo. Y se entrega para ser nuestro tesoro.

J.Gomis López dijo...

Estos poemas han conectado directamente con mis entrañas hoy. Me han emocionado mucho...

Besos...

EMMAGUNST dijo...

me complace de corazón que les haya gustado tanto como a mí! El poeta Paco Moral me llevó a ella y fue amor a primera vista.
Saludos a todos!

Leo Mercado dijo...

A veces dudo cuántas intemperies caben en mi cuerpo...

Ana Muela Sopeña dijo...

Fantástica Zhivka Baltadshieva. Divina Comedia me lleva a una reflexión profunda del momento que vivimos, con un desencuentro cada vez más potente.

Felicitaciones, Emma, por la selección de tan buena Poesía.

Un abrazo fuerte
Ana

Mariela Laudecina dijo...

Me gusto mucho. abrazos Mir.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...